Kładki pieszo-rowerowe stanowią element infrastruktury komunikacyjnej o jednoznacznie określonej funkcji, polegającej na zapewnieniu ciągłości ruchu pieszego i rowerowego ponad przeszkodami terenowymi, takimi jak cieki wodne, arterie komunikacyjne czy obniżenia terenu.
Forma kładki jest wypadkową uwarunkowań funkcjonalnych, wymogów formalno-prawnych oraz rozwiązań konstrukcyjnych, a jednocześnie pozostaje w ścisłej zależności od lokalizacji obiektu. Kontekst miejsca obejmuje zarówno jego cechy fizyczne – naturalne oraz antropogeniczne – jak i aspekty niematerialne, związane z historią, znaczeniem kulturowym oraz tożsamością przestrzenną.
Na wybranych przykładach autorzy przedstawiają proces kształtowania kładek pieszo-rowerowych, wskazując na znaczenie rozpoznania specyfiki miejsca w doborze formy, materiałów oraz elementów wyposażenia. Według nich, tak zaprojektowane obiekty mają szansę stać się integralną częścią krajobrazu, tworząc z otoczeniem spójną i czytelną kompozycję przestrzenną.